فقط گریه برای شاه تشنه لبان کافی نیست

درک قیامش سبب عزت و جاه و تمکین است.

امام حسین (ع) کشته راه عقیده و اعتقاد است وخون می دهد تا معاد در جان انسانها مسجل شود.

امام حسین علیه السلام می فرمایند:

و همانا بهشت وعده حق است و جهنم و دوزخ وعده صادق الهی است و قیامت بدون شک می آید.

و خدا بر می انگیزاند همه آدمیان خفته درخاک را...

من خروج کردم.انگیزه خروج من این نیست که من به قصد خروج آشوب ایجاد کردن وقدرت طلبی نیامدم.

اگر من بیرون آمدم من می بینم که یزید که خود را خلیفة رسول الله نامیده و این نام را او که شارب الخمر بوده است به خود داده. امام حسین (ع) می فرماید: من فاتحه اسلام را میخوانم اگر یزیدی بخواهد در جایگاهش بنشیند.حسین(ع) می گوید فاتحه این دین را من می خوانم که یزید خود را خلیفه آن بخواند.

منِ حسین می خواهم معروف را در جامعه جایگزین کنم و منکر و بطلان را برچینم.

و دکتر شریعتی می گوید:

فتوای حسین این است: آری! در نتوانستن نیز بایستن هست. 

توانستن یا نتوانستن،تنهایی با جمعیت، فقط شکل و چگونگی انجام مسئولیت را تعیین می کند، نه وجود آن را.