حکایت اربعین...
ای برادر
از در و دیـوار عــالم فــتنه می بــارید و مــن
بــــــیپــناهان را بـدیــن دارالامـــان آوردهام
اندرین ره از جرس هم بانگ یاری برنخاست
کــــاروان را تـــا بدیـن جا بــا فغــان آوردهام
تـا نگویــی زین سـفر با دســت خــالی آمـــدم
یـک جـــهان درد و غم و سوز نهــان آوردهام
قصـه ویرانـه شـام ار نپرســی خوش تر است
چــون از آن گـلـــزار، پـــیغام خـزان آوردهام
دیــده بــودم تشنــگی از دل قرارت برده بــود
از بـــــرایــت دامـنـی اشـــــک روان آوردهام
تـــا به دشت نــینــوا بـــهرت عــزاداری کــنم
یـک نــیستــان نـــالــه و آه و فــــغان آوردهام
تــا نــثارت ســـازم و گــردم بــلا گـــردان تو
در کـــف خــود از بـــرایت نــقد جان آوردهام
تــا دل مــهرآفـــرینت را نــرنــجــانـــم ز درد
گـــوشـهای از درد دل را بـــر زبــن آوردهام
بسم رب الشهدا....